Yalan Benim Göbek Adım

Yalan benim göbek adım.
Doğduğumda kulağıma okunan ezandan sonra duyduğum cümle "Aslansın oğlum"du.
Oysa daha yeni nefes almıştım. Ne kükremiştim, ne de yürümüştüm. Ama yalan, bu topraklarda cesaret kadar erken başlar.

Çocukken, “Kazanırsan oyuncak alacağız”la kandırıldık.
Gençken, “Sabredersen her şey düzelecek”le oyalandık.
Büyüyünce gördük ki, herkesin ağzında umut, ama kimsenin elinde gerçek yok.

Bu memleket sahnesiz bir tiyatro gibi.
Perde hiç inmiyor. Oyuncular hiç çıkmıyor.
Replikler değişse de oyun hep aynı:
Biri konuşur, biri inanır.
Biri kandırır, biri gülümser.
Kimse sorgulamaz. Çünkü sorgulamak, konforu bozar.

Yalanın her tonu var bizde:

• “İyiyim” derken gözleri dolan anneler…

• “Gelince ararım” deyip bir daha ses etmeyen dostlar…

• “Adalet yerini bulacak” deyip bulamayanlar…

Yoksulluk anlatılmaz, ayıp sayılır.
Açlık yaşanır ama gizlenir.
Kredi kartı limitinden daha fazla umutla yaşayan insanlar tanıyorum.
Bir ekmeği dörde bölen de var, hayalini kırka bölen de…

Aşk bile tam değil artık.
Sevenin değil, kandıranın kazandığı bir düzende
Sevgiler değil, stratejiler hüküm sürüyor.
İş yerleri "biz bir aileyiz" diyor ama aile, seni bordron kadar seviyor.
Herkes "dürüstlük en büyük erdem" diyor ama gerçeği söyleyenin sesi genelde yankılanıp kayboluyor.

O yüzden evet, yalan benim göbek adım.
Ama bu adı sevmiyorum.
Sadece bu hayat bana başka bir şans bırakmadı.
Çünkü bazen susmak, yalan söylemekten daha zararsızdır.
Bazen bilmek, anlatmaktan daha yalnızdır.

Ben sustum çoğu zaman.
Ama gözlerimi hiç kapatmadım.

Şimdi soruyorum sana:
Gerçeği gerçekten duymak istiyor musun?
Yoksa bir iki güzel cümleyle,
sen de biraz daha yaşamak mı istiyorsun?